αρχικηΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΚ. Π. Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος: Ένα σπουδαίο έργο. Ένα «κομφούζιο» στις τριγύρω γειτονιές | Του Γιάννη Μπελεγρίνη

Κ. Π. Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος: Ένα σπουδαίο έργο. Ένα «κομφούζιο» στις τριγύρω γειτονιές | Του Γιάννη Μπελεγρίνη

Αναμφίβολα, πρόκειται για το μεγαλύτερο έργο που έχουμε δει στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια. Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος έφερε την Καλλιθέα (και ειδικά το Νότιο Τμήμα της) στο επίκεντρο. Τυχαίνει να μένω ακριβώς έξω από νέο πάρκο. Μάλιστα, έχοντας ζήσει εδώ όλα τα 27 χρόνια της ζωή μου, έχω προλάβει την εποχή που στο ίδιο ακριβώς σημείο βρισκόταν ο ιππόδρομος. Με τα άλογα να περνούν το απόγευμα… κυριολεκτικά μπροστά από τις αυλές των σπιτιών, για να μεταφερθούν στους στάβλους που υπήρχαν διάσπαρτοι στην περιοχή (έξω από τον ιππόδρομο).

Λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, ο ιππόδρομος μετακόμισε και ο χώρος ασφαλτοστρώθηκε, παραμένοντας κενός στο μεγαλύτερο κομμάτι του. Πέρασαν αρκετά χρόνια και φτάσαμε στο σήμερα, όπου στην ίδια θέση βρίσκεται το ΚΠΙΣΝ και όλο το πάρκο που περιλαμβάνει το project. Spoiler: Το άρθρο που διαβάζετε τώρα, δεν θα αναφερθεί στα θετικά του έργου, τα οποία είναι αρκετά. Θα δούμε την άλλη πλευρά, για την οποία δεν ακούμε σχεδόν ποτέ.

Ας πάρουμε την (νέα) αφορμή: Ενόψει Χριστουγέννων, ετοιμάζονται, λέει, πολλές δωρεάν εκδηλώσεις στο ΚΠΙΣΝ. Πολύ καλό αυτό. Όμως, το σκηνικό στις τριγύρω γειτονιές (όπως κάθε φορά που του Κέντρο Πολιτισμού μαζεύει κόσμο), θα είναι κάπως έτσι: Κυκλοφοριακό χάος, κορναρίσματα, βρισιές, παρκαρισμένα αυτοκίνητα πάνω σε πεζοδρόμια, ράμπες και οπουδήποτε υπάρχουν δύο μέτρα κενού χώρου.

Λογικό. Αφού οι δρόμοι γύρω από το πάρκο δημιουργήθηκαν πριν πολλά χρόνια, με εντελώς διαφορετικά δεδομένα. Και όχι για να εξυπηρετούν χιλιάδες επισκέπτες οι οποίοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία φτάνουν στο σημείο την ίδια περίπου ώρα, με τα ΙΧ τους. Δεν υπάρχει και κάποιος κοντινός σταθμός μετρό ή Ηλεκτρικού, εξάλλου.

Μάλιστα, το μποτιλιάρισμα σε ορισμένες περιπτώσεις είναι τόσο μεγάλο, που τα αυτοκίνητα μένουν ακινητοποιημένα το ένα πίσω από το άλλο για πολύ ώρα. Και λόγω της ουράς που έχει δημιουργηθεί, δεν μπορούν να πάνε ούτε μπροστά αλλά ούτε και πίσω. Αφού μιλάμε για «δρόμους γειτονιάς» και όχι κάτι μεγαλύτερο.

Τι συμβαίνει αν υπάρξει κάποια έκτακτη ανάγκη: Πριν κάμποσο καιρό, σε μια από αυτές τις «ημέρες αιχμής» και ενώ τα αυτοκίνητα ήταν ως συνήθως μποτιλιαρισμένα, ένα ασθενοφόρο με ασθενή στο εσωτερικό του και την σειρήνα ανοιχτή, έπρεπε να περάσει από τον δρόμο, περιμετρικά του ΚΠΙΣΝ. Το αποτέλεσμα; Το ασθενοφόρο δεν μπορούσε φυσικά να περάσει, παρά το γεγονός ότι μιλούσαμε μάλιστα για ένα επείγον περιστατικό. Κάποια στιγμή, οι τραυματιοφορείς κατέβηκαν πεζοί και άρχισαν να τρέχουν σε όλη την έκταση του δρόμου, ενημερώνοντας έναν-έναν τους οδηγούς των ΙΧ ότι πρέπει με κάποιον τρόπο να κάνουν πίσω, για να περάσει το ασθενοφόρο. Μετά από αρκετή ώρα, το ασθενοφόρο πέρασε.

Για την ιστορία, να πούμε ότι το ΚΠΙΣΝ διαθέτει πάρκινγκ, το οποίο θα υπέθετε κάποιος ότι θα μπορούσε να κάνει την κατάσταση αισθητά καλύτερη. Αφού οι οδηγοί θα πάρκαραν εκεί, και όχι «όπου βρουν» στους γύρω δρόμους και τα πεζοδρόμια, κάνοντας ακόμα πιο στενά… τα ήδη στενά «περιθώρια». Ωστόσο, φαίνεται ότι η μεγάλη πλειοψηφία των επισκεπτών δεν προτιμά το οργανωμένο πάρκινγκ. Είτε για να γλιτώσει το αντίτιμο (1,50 ευρώ/ώρα για ΙΧ και 0,70/ώρα λεπτά για μηχανές), είτε γιατί λόγω ελλιπούς ενημέρωσης, πολλοί επισκέπτες δεν γνωρίζουν για την ύπαρξη του πάρκινγκ. Και κάθε φορά που το Κέντρο Πολιτισμού έχει κάποια δωρεάν εκδήλωση, το «κομφούζιο» στους γύρω δρόμους κάνει την εμφάνιση του.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ

Αφήστε ένα σχόλιο

five + 13 =